De wijze les: "Een kasteel te ver"

kasteel te ver hardlopenSoms is er een groot verschil tussen wat je hoofd wil en wat je onderbuikgevoel zegt, de les voor mij van afgelopen zaterdag was helder, "Luister veel beter naar je onderbuikgevoel !". Over trots, eigenwijs, stoute schoenen, zere tenen, de zwakste schakel én...... een heel klein beetje voldoening?

Er zijn van die momenten waarop je alles lijkt te kunnen zoals afgelopen zaterdag, even lekker trainen met de deelnemers op het parcours van de Kastelenloop Diepenheim. Na 2 maanden van weinig trainen maar wel met zo'n 6 kilo eraf had ik er echt zin aan. Ik had me voorgenomen om deze keer tenminste 2 rondes mee te lopen op het parcours, 16 kilometer dus. Het weer leek goed, weinig wind prettige temperatuur en voldoende tijd om eens heerlijk te lopen.

De voorbereiding

Twee weken geleden had ik alleen de eerste ronde meegelopen, heel verstandig gestopt daarna. Ondanks het lekkere gevoel van het lopen won mijn onderbuikgevoel het van mijn hoofd. Het hoofd vertelde me dat met een lekker reepje of sportdrank best nog wel een ronde mogelijk was. Geen van beiden was echter voorhanden en mijn onderbuikgevoel vertelde me dat ik moest stoppen. Daarnaast is, Sonja Bakker nou niet het meest ideale dieet voor een lekkere duurloop. Perfect, lekker gelopen, tot afgelopen zaterdag niet meer maar nog wel 3 keer op natuurijs gestaan. Laaste dagen eigenlijk veel te laat naar bed gegaan, het lijf voelde niet goed uitgerust. Mijn onderbuikgevoel: "Ga lekker lopen maar niet te ver."

Zaterdagochtend eerst naar een beurs in Zwolle geweest maar we waren ruim op tijd terug zijn voor de training. Met een groepje van ongeveer 8 personen begonnen we de eerste ronde van de Kastelenloop. Jessica de Valk, de drievoudig winnares van de Kastelenloop liep ook mee. Samen liepen we voorop, de eerste kilometers in een rustig tempo maar als kletsend viel het me op dat we iedere kilometer zo'n 10 seconden sneller gingen lopen. Het voelde goed dus "why not?" Achteraf is het makkelijk praten maar zo aan het eind van de eerste ronde had ik alweer naar mijn onderbuikgevoel moeten luisteren. Dat vertelde me: "Voor de halve marathon die je stiekem in je kop hebt was dit net even iets te snel, voel je dat niet?" Ik voelde het wel maar dacht, twee rondes kan sowieso en dan zien we wel.

karrespoorDe tweede ronde begon ik verstandig, ik liet Jessica en Gerben Heimerink weglopen in een vergelijkbaar tempo als de eerste ronde en bleef zelf mooi meelopen in de groep. Naast me op het karrespoor in het Westerflier liep Robbie en ik vertelde hem enthousiast over mijn afvalrace en de handleiding van de afgelopen weken en hoe lekker dat voelde tijdens het lopen. Het grote verschil in kilo's ten opzichte van december was misschien ook wel één van de redenen dat ik overmoedig werd.

Zo halverwege de tweede ronde van 9 kilometer vroeg ik aan Robbie of hij ook nog een ronde liep. Hij was eigenlijk van plan om het te laten bij 1 ronde maar als we dit tempo aanhielden wilde hij het wel proberen. "En jij?" vroeg hij. Ik had al wel last van mijn grote tenen, een teken dat mijn afwikkeling niet meer ideaal was, ik dacht dat ik maar mooi eens even mijn eerste halve marathon van 2017 zou gaan lopen. Mijn vrouw, een verstandig deel van mijn geweten, was een paar dagen in het buitenland en kon er niet zo veel van zeggen, als ik weer kreupel als een hoepel door de kamer zou lopen zou niemand er iets van zeggen toch?

De laatste ronde, een kasteel te ver!

Zo gezegd zo besloten. Om 16:45 stonden er ook weer een aantal nieuwe lopers op ons te wachten die samen met ons de laatste ronde wilden lopen, dat maakte de sfeer compleet. Jessica was wél verstandig, zij had al meer kilometers gemaakt en paste voor de laatste ronde.
Ik had alle drie de ronden al vaker gelopen in het verleden maar dat was met een betere voorbereiding en zelfs van die keren wist ik dat de laatste drie kilometers niet echt meer comfortabel zijn. Die eerste kilometer ging nog wel, ik had zelfs zin om te versnellen alleen die tenen, of waren het toch de kuitspieren ? Naast mijn tenen voelde ik langzaam mijn spieren verstrammen, mijn hoofd nam het over; "Iwan, weet je nog wel hoe ver het is? Weet je wel dat je tenen zeer doen, dat je straks nog een zandpad met stenen krijgt en dat daarna nog een heel klein heuveltje komt ?" Ik wist het en ik voelde het.... overal! Ik dacht; "Als ik maar weer in het sterrebos loop, dat laatste kasteel, dan nog 600 meter over de Grotestraat terug, daar ligt de finish" 

De glooing, dat kleine snotheuveltje bij Ordelmans op het Diepenheimse Broek brak mijn weerstand en voelde als een grote berg. Vooral toen de dame die voor me liep net voor het hellinkje achteloos versnelde zakte me de moed letterlijk in de schoenen. Ik wandelde even een aantal meters en deed een paar strekoefeningen. "Loop maar verder", riep ik de anderen toe. Dat laatste stuk dat zou nog wel lukken dacht ik maar het viel toch echt tegen. Mijn benen verstijfden en mijn tenen leken te kunnen breken bij iedere sta(m)p die ik deed.

kastelenloop diepenheim 2017Bij het hekje aan de raadhuisstraat stond de groep op me te wachten. Iwan, de meesten willen hier afslaan en de korte route nemen naar start / finish Uit de Kunst. "Ik niet, ik ga door" riep ik eigenwijs, "Ik ben niet zover gelopen om dan de laatste 2 kilometers te missen" Ik moest en zou die halve lopen! Jan Boink, een van de medeorganisatoren van de Kastelenloop liep duidelijk nog een heel stuk makkelijker. Ik moest hem direct weer laten gaan. Robbie ten Thije toonde zich bereid om met me mee te lopen, maar ik was op.

Prachtig kasteel dat Huis te Diepenheim maar niet vadaag! Ik voelde me letterlijk de zwaktste schakel en die was ik ook op dat moment. Afwisselend wandelend, sjokkend en joggend worstelde ik de laatste kilometers door, toen kwam de beloning. Mijn eerste 21 km van 2017 was een feit. 

The day's after

Gisteren: Een gat in de dag geslapen en tijdens de eerste wandeling met de hond was alles stram, van nek tot voeten, alles voelde ik. Overdag diverse oefeningen gedaan voor de rug en om de spieren weer wat losser te krijgen. De endorfine van zaterdag probeerde me zelfs nog te verleiden om een rondje te gaan "uitlopen" s'avonds. Dat ging mooi niet door, gelukkig spraken mijn ervaring en onderbuikgevoel dezelfde taal. Ik moest gewoon bijtijds naar bed, lekker slapen en dan zien wat de dag van morgen brengt.

Vandaag: De dag van vandaag uit bed gestapt met de definitieve bevestiging dat afgelopen zaterdag te gek was. Een ezel stoot zich in het algemeen niet tweemaal aan dezelfde steen maar deze wel! Vanochtend in de spiegel had ik weer een prachtige s-bocht in beeld, de heup lichtjes uit het lood (en dat voel je!) Ik had gehoopt dat de kuitspieren al weer iets beter zouden zijn maar ze waren nog stijfer dan gisteren.

Toch maar even mijn verhaal delen dan, ik frummel me achter mijn toetsenbord....

Natuurlijk is er nog wel een beetje trots van het resultaat. Ik ben uit mijn comfortzone gestapt maar dit had alleen niets met angst te maken. Dit was gewoon niet slim, beter gezegd gewoon dom! Vandaag nog oefeningen doen, dan wordt het ongetwijfeld beter........toch? Alle lopers in ieder geval bedankt voor de inspiratie, Robbie bedankt voor de steun, top gelopen man!

Onderbuiktrainingen

De komende weken ga ik me weer richten op onderbuiktrainingen, waarin naast gevoel veel ervaring verwerkt is. Dit doe ik altijd in mijn werk voor anderen, nu alleen nog wat meer oefenen voor mezelf!

Tip voor mijn facebook en Strava vrienden; "Niet alles is wat het lijkt" :) Durf je soms kwetsbaar op te stellen en te leren, daar wordt je "rijker" van!

Iwan Nijkamp

Iwan Nijkamp, IN Talenten Verbinden! - T. 06 - 523 261 47

Contact

Iwan Nijkamp, " IN Talenten Verbinden "

klavermaten 65 goorBezoekadres:
Klavermaten 65-6
7472 DD Goor
Routebeschrijving

Postadres:
Dr. C.A.J. Quantstraat 47
7478 XA Diepenheim

T. 06 - 523 261 47
KvK 08113144
BTW 137424024B02